10 Ağustos 1920'de imzalanan Sevr; yalnızca bir barış antlaşması değil, Türk milletini Anadolu'nun ortasında küçük bir bölgeye hapsetmeyi, vatanı parçalamayı, egemenliğimizi yabancı devletlerin denetimine bırakmayı amaçlayan emperyalist bir paylaşım planıydı.
Ancak hesap edemedikleri bir gerçek vardı:
Türk milleti teslim olmadı.
Mondros Mütarekesi'nin ardından Anadolu'nun dört bir yanında işgal planları hazırlanırken, İstanbul'da emperyalist devletlerin himayesine bel bağlayan anlayışlar da ortaya çıktı. İngiliz Muhipleri Cemiyeti, Kürt Teâli Cemiyeti ve benzeri oluşumlar, millet iradesi yerine yabancı güçlerin desteğini çözüm olarak gören anlayışların simgesi hâline geldi.
Mustafa Kemal Paşa ise Nutuk'ta bu yapılara dikkat çekmiş; kurtuluşun manda ve himayede değil, milletin bağımsızlık iradesinde olduğunu ilan etmiştir.
Amasya'da "Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır." denildi.
Erzurum'da manda reddedildi.
Sivas'ta milli birlik sağlandı.
23 Nisan'da millet egemenliği kuruldu.
Sakarya'da ve Büyük Taarruz'da emperyalizmin orduları yenildi.
Sonunda Sevr yırtılıp tarihin çöplüğüne atıldı; yerine bağımsız Türkiye Cumhuriyeti'nin tapusu olan Lozan Barış Antlaşması imzalandı.
Biz bugün Sevr'i imzalayanları değil, Sevr'i yırtıp atanları saygıyla anıyoruz.
Bugün de Türkiye, Cumhuriyetimizin kurucu ilkelerini ilgilendiren önemli gelişmeleri tartışmaktadır.
Terörün tamamen sona ermesi elbette her vatandaşın ortak arzusudur. Ancak terörle mücadelenin, Türkiye Cumhuriyeti'nin üniter devlet yapısını, milli egemenliğini, anayasal düzenini ve Lozan'ın güvence altına aldığı temel esasları tartışmaya açacak süreçlere dönüşmemesi hayati önemdedir.
Son dönemde yürütülen süreçler, tamda bugün TBMM'de görüşülen çerçeve yasa tesadüf olabilir mi ? DEM partililerin "yeni bir dönemin kapısı aralanıyor" yönündeki açıklamaları çerçeve yasa üzerinde ciddi kaygılar uyandırmaktadır.
Bizim değerlendirmemize göre, uzun yıllardır Ortadoğu'nun etnik ve mezhepsel temelde yeniden şekillendirilmesini öngören Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) tartışmaları ile Türkiye'de yürütülen siyasi süreçler arasındaki ilişki dikkatle sorgulanmalıdır.
Türkiye Cumhuriyeti; etnik kimlikler üzerinden yeniden tanımlanacak bir devlet değildir. Cumhuriyetimizin temeli ortak vatandaşlık bağı, üniter ulus devlet, laik hukuk devleti ve tam bağımsızlık ilkesidir. Hiçbir siyasi hedef, hiçbir kısa vadeli hesap ve hiçbir müzakere, bu temel niteliklerin aşındırılmasına gerekçe olamaz.
Sevr'in amacı Türk milletini bölmekti.
Lozan'ın amacı Türk milletinin bağımsızlığını güvence altına almaktı.
Bugün de tercih aynıdır:
Ya Sevr'in parçalama anlayışı...
Ya da Lozan'ın tam bağımsız Türkiye Cumhuriyeti.
Bizler; Cumhuriyetimizin kurucu iradesinin, Lozan'ın çizdiği sınırların, üniter ulus devlet yapısının ve laik Cumhuriyetin sarsılmaz savunucularıyız. Türk milleti dün Sevr'i reddetmiştir. Bugün de ülkenin birliğini ve bağımsızlığını zedeleyeceğine inandığı her türlü girişime karşı aynı bilinç ve kararlılıkla duracaktır.
Çünkü biliyoruz ki;
Sevr emperyalizmin projesiydi.
Lozan Türk milletinin zaferidir.
Cumhuriyet bu zaferin eseridir.
Ne Sevr'i unuturuz. Ne Lozan'dan vazgeçeriz.
Ne de Türkiye Cumhuriyeti'nin üniter yapısını tartışma konusu yaptırırız.
Yaşasın Tam Bağımsız, Laik ve Üniter Türkiye Cumhuriyeti!
