Seçimin İlk Sinyalleri Ankara Kulislerinde
Ankara kulisleri son günlerde yeni bir fısıltıyla çalkalanıyor:
“Seçim ekonomisinin ilk adımları atılıyor.”
Bazı kaynaklar, Maliye Bakanlığı ve ekonomi yönetiminin sıkı para politikasında belirli alanlarda yumuşamaya hazırladığı yönünde haberler yapmaya başladı bile.
Türkiye’de alıştığımız üzere, genellikle bir gelişme yaşanmadan önce onun fısıltısını duyarız. Atılacak adımlar, Ankara kulislerine yakın sosyal medya hesapları ve internet basın yayın organları üzerinden servis edilir. Böylece toplum, deyim yerindeyse, gelecek gelişmelere önceden “antrenmanlı” hale getirilir.
Kulağımıza gelen ilk bilgilere göre, ekonomide bir “seçim ekonomisi” modeline geçiş hazırlığı yapıldığı ve atılacak bazı adımlar için düğmeye basıldığı konuşuluyor.
Peki, iddia edilen bu hamleler neler?
Öne çıkan başlıklardan biri, KOBİ’lerin krediye erişiminin kolaylaştırılması ve piyasa faizlerinin gerilemesinin önünün açılması.
Yüzde 40 seviyesindeki fonlama faizinin, yüzde 37 olan politika faizine yaklaştırılması gündemde. Bunun yanı sıra döviz kredilerindeki aylık yüzde 0,5’lik büyüme sınırının esnetilmesi ve KOBİ’lerin TL işletme kredilerine erişimini zorlaştıran bazı kısıtlamaların gevşetilmesi de konuşulan seçenekler arasında.
Fakat asıl dikkat çekici iddia başka.
TL’deki değer kaybının hızlanabileceği ve döviz kurlarının enflasyon oranında artmasına izin verilebileceği ileri sürülüyor.
Bir başka ifadeyle, uzun süredir tartışılan “doların serbest bırakılması” meselesinin kontrollü biçimde gündeme gelebileceği konuşuluyor.
Bu iddialar, bazı ekonomistler tarafından şimdiden “seçim ekonomisinin ilk sinyalleri” şeklinde yorumlanmaya başladı.
Türkiye’de genel seçimlerin olağan tarihi 7 Mayıs 2028.
Ancak ekonomide atılacağı iddia edilen bu adımlar, beraberinde başka bir tartışmayı da getiriyor:
Seçimler 2027’ye çekilebilir mi?
Elbette bugün itibarıyla bunun kesinleşmiş bir karar olduğunu söylemek mümkün değil. Ancak siyasetin ve ekonominin birlikte hareket ettiği dönemlerde, ekonomik politikalardaki değişiklikler seçim takvimi açısından da yakından takip edilir.
Bütün bunlar Ankara kulislerinde konuşulurken, vatandaşın gündemi ise çok daha somut.
Mutfak ekonomisi.
Pazardaki fiyatlar, market raflarındaki sürekli değişimler, aynı ürünün farklı günlerde farklı fiyatlara satılması ve tüketicinin bir türlü öngöremediği fiyat politikaları...
Vatandaş için ekonominin göstergesi artık çoğu zaman grafikler ya da makroekonomik veriler değil; alışveriş sepetinin toplamı.
Tam da burada asıl soru ortaya çıkıyor:
Ekonomide yaşanan sıkıntılar, her seçim döneminde olduğu gibi yeniden bir propaganda malzemesine mi dönüşecek?
Yoksa bu kez vatandaşın cebinde ve mutfağında hissedilen ekonomik tablo, seçmenin kararını belirleyen en önemli unsurlardan biri mi olacak?
Çünkü seçim sandığına giden vatandaşın önündeki en büyük hesap, belki de bu kez siyasi söylemlerden önce market fişinde yapılacak.
Ankara'daki fısıltıların neye dönüşeceğini zaman gösterecek.
Ama bir gerçek var:
Seçim ekonomisinin hesabı Ankara’da yapılır; faturası ise sandıkta kesilir.