YENİ Parti'de vekiller nerede?

Enflasyon, hayat pahalılığı, akaryakıt zamları, yolsuzluk iddiaları ve geçim sıkıntısı Türkiye'nin gündeminden düşmüyor. Peki, bir dönem bu sorunları yüksek sesle dile getiren ana muhalefet milletvekillerini neden eskisi kadar duymuyoruz?

Türkiye'nin sorunları azalmadı. Aksine vatandaşın ekonomik sıkıntıları, adalet arayışı ve geleceğe ilişkin kaygıları devam ediyor.

Ancak siyasi arenada dikkat çeken bir görüntü var.

Ana muhalefetin söylemleri giderek Genel Başkan Özgür Özel'in etrafında yoğunlaşıyor.

Peki, diğer milletvekilleri nerede?

Bir dönem televizyon ekranlarında, Meclis kürsüsünde, çarşıda pazarda iktidarın politikalarını sert biçimde eleştiren isimler neden eskisi kadar görünür değil?

Ali Mahir Başarır nerede?

Hukuk tartışmalarında, yolsuzluk iddialarında ve kamu kaynaklarının kullanımına ilişkin eleştirilerde öne çıkan Başarır'ın sesini neden daha az duyuyoruz?

Gökhan Günaydın, Murat Emir, Deniz Yavuzyılmaz nerede?

Ekonomiden hukuka, kamu zararlarından siyasi soruşturmalara kadar önemli dosyalarla kamuoyunun karşısına çıkan bu isimlerin çalışmaları neden daha güçlü biçimde gündeme taşınmıyor?

Veli Ağbaba, Özgür Karabat, Ümit Özlale nerede?

Emeklinin, işçinin, asgari ücretlinin sorunlarını anlatan, ekonomik gelişmeleri değerlendiren bu siyasetçilerin açıklamaları neden yeterince duyulmuyor?

Ve Cemal Enginyurt...

Sert üslubu, doğrudan konuşmaları, iktidara yönelik çıkışları ve vatandaşın ekonomik sıkıntılarını dile getirmesiyle tanınan Enginyurt'un da kamuoyundaki görünürlüğü ayrıca sorgulanmalı.

Mahmut Tanal, Sezgin Tanrıkulu, gibi isimleri de unutmayalım.

Elbette bu siyasetçilerin tamamının sustuğunu söylemek haksızlık olur. Meclis çalışmaları, soru önergeleri, açıklamalar ve saha faaliyetleri devam ediyor. Ayrıca her ismin güncel siyasi konumu ayrı değerlendirilmeli.

Ancak mesele yalnızca konuşmak değil.

Mesele, konuşulanların halk tarafından duyulabilmesi!

Her şeyi genel başkan mı anlatacak?

Fon soruşturmasını Özgür Özel anlatıyor.

Enflasyonu, emekli maaşlarını, asgari ücreti, adalet sorunlarını ve dış politikayı yine Özgür Özel gündeme getiriyor.

Elbette genel başkan konuşacak.

Ama koskoca siyasi kadronun bütün ağırlığı tek kişinin omuzlarına mı bırakılacak?

Deniz Yavuzyılmaz kamu kaynaklarını araştırırken, Ümit Özlale ekonomiyi değerlendirirken, Veli Ağbaba işçinin sorunlarını gündeme taşırken bu çalışmaların daha geniş kitlelere ulaşması gerekmez mi?

Peki, sorun nerede?

Parti yönetimi iletişimi tek merkezde mi topluyor?

Milletvekilleri geri planda kalmayı mı tercih ediyor?

Yoksa televizyonlar ve medya kuruluşları yalnızca genel başkanın açıklamalarına mı ağırlık veriyor?

Bunlar cevaplanması gereken sorular. 

Bursa'dan bakınca...

Bursa'da sanayici maliyetlerden, esnaf giderlerden, işçi ücretinden, emekli geçim sıkıntısından yakınıyor.

Vatandaş pazarda fiyatları hesaplıyor, faturalarını ödemeye çalışıyor.

Böyle bir ortamda muhalefetin yalnızca genel başkan düzeyinde değil, bütün kadrolarıyla toplumun karşısında olması beklenir.

Çünkü muhalefet sadece eleştirmek değil; araştırmak, çözüm üretmek ve halk adına hesap sormaktır.

Parti disiplini başka, tek seslilik başka.

Bir siyasi partinin gücü yalnızca genel başkanının konuşmalarıyla değil, milletvekillerinin toplumla kurduğu bağla da ölçülür.

Özgür Özel'in güçlü bir siyasi söylem oluşturması, diğer milletvekillerinin görünürlüğünün azalmasını gerektirmez.

Tam tersine, ülkenin bu kadar çok sorunu varken her alanda uzmanlaşmış siyasetçilerin daha fazla duyulmasına ihtiyaç var.

Çünkü demokrasi tek kişinin konuştuğu değil, farklı seslerin sorumluluk üstlendiği bir düzendir.

Şimdi soralım:

YENİ Parti'de milletvekilleri gerçekten geri mi çekildi, yoksa konuşuyorlar da biz mi duyamıyoruz?